Duimpjeworstelen

In de jaren negentig verdwenen drie jonge filmmakers in de bossen van Maryland, terwijl ze een documentaire aan het filmen waren over de heks van Blair. En drie jaar later werden hun beelden teruggevonden. De film die ervan werd gemonteerd, The Blair Witch Project (1999), werd een megahit. En al gauw bleek het natuurlijk allemaal in scène te zijn gezet! Maar, toegegeven, een iconische horrorfilm is het nog steeds. De griezelfilm zette ook een trend: het zogeheten found footage-genre. Er kwamen meer van deze goedkoop te produceren horrorfilms, tot vervelens toe. En na zo'n grote hype als bij deze film kan het vast alleen maar tegenvallen. Dus is die originele trendsetter, behalve effectief, eigenlijk wel zo goed?  Schrijver, columnist en podcast- en hoorspelmaker Hanneke Hendrix vindt zeker toch van wel! Zij heeft dan wel een zwak voor verhalen die met weinig budget worden gemaakt. Maar bij het herbekijken van The Blair Witch Project zag ze er nog een hoop andere sterke punten in. Meer dan ze zelf verwachtte,

Wat kunnen we zeggen, behalve "Graag gedaan!"? Geen probleem hoor, dat we zo'n toffe podgast hebben geregeld deze keer. En wel in de vorm van striptekenaar Tim Artz! Hij is werkzaam voor de Donald Duck, een vrolijk weekblad. En Tim werkte ook mee aan de geüpdatete reeks van Duck Tales. En dan kwam ook nog het album Tom Poes en de Tijdverdrijver uit zijn potlood. En trouwens ook een dikke graag gedaan voor de filmkeuze deze keer! Mede namens Tim, die graag even mee kwam praten over Moana – ook wel Vaiana, voor de Europese markt. Deze Disney-animatie in Polynesische sferen miste volgens hem namelijk iets. Het is het verhaal van stamhoofdsdochter Moana, die op avontuur gaat om het hart van de mythische Te Fiti terug te geven. En daarvoor heeft ze onder andere de hulp nodig van de halfgod en dankbaarheidsjunk Maui. In de podcast gaat het ook over Disneyschurken en het gebrek daaraan, over 2D- versus 3D-animatie en Disney versus Ghibli, en de vraag of de House of Mouse misschien niet te makkelijk animatie-Oscars o

Eén ding is zeker: Promising Young Woman (2020) kijkt verdomde lekker weg. Met haar filmdebuut haalde regisseur Emerald Fennell de Oscar binnen voor Beste Originele Script. Ze maakte hiermee een wraakfilm voor het #metoo-tijdperk, lekker gestileerd en met een bak mierzoete popmuziek. Maar het is een film die ook best wat kritiek te verduren krijgt. Zo is er Jacoline Maes, filmwetenschapper en aanstormend criticus. Ze is ook communicatiemedewerker bij het Queer Film Festival Utrecht (QFFU). Jacoline houdt wel van een lekkere wraakfilm. Maar Promising Young Woman geeft haar noch een lekkere catharsis, noch een heerlijke dosis cynische. En een van de twee had toch zeker wel gemogen. In de film zien we hoe Cassandra, gespeeld door Carey Mulligan, zich in kroegen en clubs dronken voordoet. Als mannen haar oppikken, wacht hen thuis een onaangename verrassing. En langzamerhand leren we wie ze is en waarom ze dit doet. Als de film iets doet, is het wel de tongen losmaken. En zo ook nu een hele aflevering lang! Het ga

"Dag mevrouw, ik wilde vragen of ik hier misschien een bad mag nemen? Ik ben nogal vies." Was getekend, Camiel Borgman. Eindelijk een Nederlandstalige film in de podcast! Misschien wel Nederlands beste filmmaker, en zeker een markante, is Alex van Warmerdam. In 2013 ging hij met Borgman met zijn absurdistische toon een wat duisterdere kant op. En dat had ook succes: de film ging in première op het Filmfestival van Cannes, en won in eigen land een Gouden Kalf voor Beste Film. Maar natuurlijk is niet iedereen onder de indruk. Gelukkig maar, want anders was er geen aflevering. Filmreviewer en Entertainmenthoek-redacteur CineMartijn vindt dat de absurde comedy van de film niet lekker mengt met de duistere toon. En dan vooral die windhonden! In de film zien we hoe de zwerver Camiel (Jan Bijvoet) het huishouden binnendringt van Marina (Hadewych Minis) en Richard (Jeroen Perceval). Hij schakelt de tuinman uit en neemt diens plek in. En langzaam speelt hij de gezinsleden tegen elkaar uit.  En verder gaat het over d

Why this movie? By no stretch of the imagination is Smokin' Aces the Citizen Kane of its time. It is just an increasingly weird assortment of killers converging on a Vegas hotel to put a bullet into a piece of human trash. Bright colours, loud sounds and an overpopulated bunch of storylines converging on a farcical climax. And inbetween it suddenly gets existential on our asses. Someone gave Joe Carnahan carte blanche, and he gave it all he had. But you know what? No matter how many criticisms you throw at Smokin' Aces, it only adds to the delight of Australian filmmaker Chris Elena. It's the movie that opened his eyes to how movies are made, especially blocking, editing and color grading. And he just revels in the strangeness that is this action extravaganza.  But there's more to talk about! For instance, how this movie affected Chris's run in film school, his encounter with actor Joel Edgerton in Sydney and the deeper meaning of the head of a bunny costume. Hey, you want to support this podcast? Visit our P

Soms zie je het allemaal wel, maar voel je het niet. Host Ruud had dat met In the Mood for Love (2000) van Chinese mooifilmer Wong Kar-Wai. Een meesterwerk voor andere mensen, noemt hij het. In de film zien we hoe meneer Chow en mevrouw Chan erachter komen dat hun wederhelften met elkaar vreemdgaan. Ze groeien nar elkaar toe, verlangen steeds dieper naar elkaar. Maar doen er niets aan. Bij jonge filmmaker Jetske Lieber kwam de film wel helemaal binnen. Ze keek 'm dit jaar voor de Filmacademie, en daarna nog twee keer op groot scherm toen EYE meerdere restauraties van Wong Kar-Wai uitbracht. En vooral dat melancholische, nostalgische toontje pakte haar helemaal in. Lieber laat haar regietalent onder andere zien in de short De Krantenman en speelt zelf een hoofdrol in festivalhit Marlon Brando van Vincent Tilanus.  In de pod hebben we het ook nog over de andere films van Wong-Kar wai die we in het retrospectief zagen, een documentaire die Jetske voor de Filmacademie moest maken op een moeilijk moment, en hoe he

Na 27 jaar is het kwaad terug in Derry. Mike, de enige van de Losers Club die achterbleef, moet de rest zien te verzamelen. En samen nemen ze het opnieuw op tegen Pennywise, de horrorclown die zich voedt op angst. Kunnen ze hem deze keer definitief verslaan? Het eerste vervolg op een eerdere aflevering! Want als er een film is waar Schokkend Nieuws-redacteur Lieuwe van Albada een flinke afkeer voor heeft, dan is het wel It Chapter Two (2019). Zo erg zelfs, dat alleen al het idee van herbekijken hem deed walgen. Als fervent Stephen King-fan is hij natuurlijk wel vaker teleurgesteld door verfilmingen van diens boeken. Maar It is een klasse apart. En ook host Ruud, die de eerste keer in de bios nog best vermaakt was, kijkt nu met iets kritischere ogen naar het vervolg. Twee jaar geleden sprak hij al met goede vriend van de show Sven Boot over het eerste deel. Lieuwe gooit er nu een lekkere schep bovenop, met nog een aantal rake observaties en een verse dosis vitriool.  Verder gaat het ook over de infame needle-d

Overdag doet hij stunts in films, in de avonden klust hij bij als chauffeur voor criminele bendes. Ryan Gosling speelt de 'Driver', een man met een strikte code en een voorliefde voor synthesizermuziek. Een echt human being. En een echte held! In 2011 was menig filmliefhebber helemaal aan het zwijmelen, alleen al bij de gedachte aan Drive van Nicolas Winding Refn. Maar niet iedereen. Filmjournalist, -maker en -programmeur Eline Soumeru kwam totaal niet in de vibe, toen ze in de bioscoopzaal zat. En toen ook nog eens iedereen om haar heen op feestjes ging uitleggen wat er zo briljant aan was, werd de smet op de film alleen maar groter. Nu, tien jaar later, is het voer voor een heerlijk gesprek. Des te meer, want: wist je dat Drive de film was waarmee het idee voor Duimpjeworstelen werd geboren? Dit is de vonk, dit is patient zero, de alpha. Maar verder gaat het ook over andere leuke zaken, zoals waar Ryan Goslings masker al eens vaker opdook. Daarnaast dat het jammer is dat hij hierin geen dvd-spelers jat en o

'Into the world we're thrown. Like a dog without a bone.' Je leest het al, deze week besteden we aandacht aan The Doors (1991) van Oliver Stone. De film die, hoezeer-ie ook de naam van de hele band draagt, vooral een biopic is van Jim Morrison. Zelfdestructieve poeet, onvoorspelbare showman en lid van de 27 Club. Regisseur Stone ging stilistisch zowat volledig los op deze film. En als iemand daarvan onder de indruk was, was het een 15-jarige Vincent Prenger. De toekomstige podcaster – inmiddels bekend van Inglorious Rankers – was meteen Doors-megafan. Zijn leven veranderde door deze film. Jawel, dit is een origin story! En dat geeft wat om te praten, want als deze film voor iemand nog nooit goed is gevallen, is het onze host Ruud. Deze podscussie is trouwens opgenomen op een bijzondere locatie: een historisch bioscooppand in Arnhem. Momenteel draaien er geen films meer in het Rembrandt Theater, met misschien wel de mooiste filmzaal van het oosten. Maar de ruimte is wel beschikbaar voor speciale evenementen. D

O dear... Our host Ruud is looking a bit green on this episode's screenshot. Could it be that we're tackling a truly disgusting, vile and horrifying film this time around? You may judge that for yourself. For it's time we have a discussion about The Human Centipede. It's the tale of a German doctor, who wants to stitch three people together. Mouth to anus. And believe it or not, but this movie has quite the lively fanbase. One of them is the Swedish filmmaker and horrorvlogger Sarah Giercksky, better known as Sarah of Horror. And who knows? Maybe her enthusiasm will convince you to give it a watch! The Human Centipede was directed by Dutch filmmaker Tom Six. And it is quite a curious beast, because its reputation far exceeds a real familiarity with the actual film. Thanks to South Park many people know of it, but fewer people actually saw it. Still it was a commercial success that spawned two sequels. And Ruud watched the whole trilogy in preparation for this show, something he wasn't prepared to do for the F

Nu al een nieuwe aflevering van Duimpjeworstelen? Jawel, gedurende de zomermaanden brengen we extra afleveringen uit van je favoriete filmpodcast! En we beginnen meteen met een vurig gesprek, met The Martian (2015) op het hakblok. Ridley Scott verfilmde deze NASA-fanfictie, over astronaut Mark Watney die per ongeluk in zijn eentje op Mars achterblijft. Matt Damon speelt de gevatte en ingenieuze eenling, die alles uit de kast moet trekken om te overleven. Dit, zeggen de fans, is een film die wetenschap serieus neemt en ook nog retevermakelijk is. Een perfecte combo, toch? Filmcriticus Nico van den Berg is allesbehalve een van die fans. En hij spaart niets of niemand bij het fileren van wat volgens hem een ondermaats verteld jongensboekje is. Nico ken je van zijn gepeperde column Cinema CineMonkey uit de MovieInsiders filmpodcast, of van zijn presentatiebijdragen aan de Ketelhuis Podcast. Daarin was hij bijvoorbeeld te horen in gesprekken met Hans Beerekamp, in verschillende Filmzolder-afleveringen. En volg ook

Twee keer Nic Cage voor de prijs van één, dat is de droom! In het script voor Adaptation. (2002) legde Charlie Kaufman vooral vast hoe het hemzelf niet lukte om een film te schrijven. Cage speelt zowel hem als een fictieve tweelingbroer, die ook meteen de tegenpool van Kaufman is. En Spike Jonze regisseert de boel. Voor de een is dit een openbaring van wat je allemaal kunt doen in cinema, als je jezelf maar vrij genoeg voelt om het aan te durven. Maar voor de ander duidelijk niet. Irritant zelfbeklag, dat vindt mediawetenschapper Linda Duits het. Daar wordt ze liever niet mee lastiggevallen. En dus schuift ze graag aan voor deze aflevering. Duits ken je misschien ook van haar columns in Folia, opiniestukken in diverse dagbladen of van haar eigen podcasts: Onder Mediadoctoren en Geeky DIngen.  En verder gaat het ook over oppervlakkige popcultuur vanuit een postmodernistische blik, de vergelijking tussen Kaufman en Woody Allen en wat je bedoelt als je zegt dat iets "heel erg Nieuwegein" is. Steun Duimpjeworstel

Smijt zes stoere vrouwen in een grot die nog niet in kaart is gebracht en zet er een camera op. Dan heb je al een spannende film. Maar gooi er nog wat kruipende mensachtige gedrochten bij, en je hebt echt lekkere horror. In theorie dan. Na alle goede verhalen over The Descent (2005) voelde host Ruud namelijk vooral teleurstelling bij deze film van regisseur Neil Marshall.  Wel laaiend enthousiast is acteur en bordspellenfanaat met een baard Duncan Meijering. Voor hem was dit een regelrechte griezeltopper, en echt niet alleen omdat er wat lekker gore in zit. Maar dat helpt natuurlijk wel. Hij wilde het sowieso graag opnemen voor een horrorfilm, een genre dat in zijn eigen een te slechte reputatie heeft. En dan is The Descent een uitstekende titel. Ook gaat het over Duncans korte interactie met Saw-acteur Tobin Bell, de voorspelbaarheid van jumpscares en hoe het is om te werken als scare-actor. En dat heeft niet alleen Duncan gedaan. Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^_^ Links: Dun

Bill Murray was robbed! In 2004 host Ruud sat up all night to watch his comedy hero receive an Oscar for Lost in Translation. Just to see Sean Penn snatch it away from him. And for what? Crying out "Is that my daughter in there??!?" in ever increasing hamminess. Well, today he gets his revenge, by taking apart Mystic River. (Actually, back then Ruud watched and liked that movie. It's more the rewatch that made him devaluate it.) On defense, he gladly welcomes stand up comedian Alina Sharipova! She's very much a fan of Clint Eastwood's adaptation of the Dennis Lehane novel. And one of the reasons for that is actually Penn's performance as Jimmy, the father of a missing girl from the slums of Boston. Soon, though, she is found dead. And the police investigation reconnects Jimmy with two childhood friends. Also she tells the story of how she performed the most unlikely song at a musical audition as a kid, we explore the sequel potential of this movie and we fail at staying away from imitating the Boston accent.

Een unicum! Voor het eerst in deze show hebben we niet een, maar twee podgasten. Want als je om één Cinemaatje vraagt, krijg je er steevast een tweede bij. Host Ruud reisde naar Tilburg af om te babbelen met William en Jean-Paul. En wie de zeventiende aflevering van hun podcast Cinepraatjes heeft geluisterd, weet al dat het om een uitwisseling gaat! Zowel J.P. als William had niet veel op met de scifi-kraker Arrival, toen-ie uitkwam in 2016. En nu nog steeds niet. Terwijl de wereld dacht: "Amy Adams die leert communiceren met zevenpotige aliens? Yes, please!", dachten zij: "Boe!" En laat dit nou net een podcast zijn die gedijt op afwijkende meningen! Het wordt verdomde gezellig ook! En dat is nog voor er flessen wijn worden opengetrokken om op de Cinemaatjes-toer te gaan... Verder hebben we het ook over de wetenschappelijke capaciteiten van 'Jeremy Remspoor', het gebruik van anagrammen als kindernamen en de onvermijdelijkheid van lineair denken. Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^

Critici buitelden over elkaar heen, om deze film zo hard mogelijk te dissen. Een zestal Razzies viel 'm ten deel. En ook op de IMDb-lijst met de slechtste honderd films prijkt zijn naam. Cats (2019) van Tom Hooper is een populair object voor haat. Maar wat nou als er ook iemand is die deze film zonder een greintje ironie heel erg liefheeft? Kunstenaar en performer Pim Steinmann gaf Cats op Letterboxd de volle vijf sterren. Ze luistert de muziek op repeat en reisde bijna heel ver af om de musicalverfilming nog één keertje op groot scherm te zien, toen het nog net kon. Nu schuift ze graag aan om haar liefde voor deze film te delen in de podcast. En host Ruud geeft Pim graag dat podium. Want, ook al vond hij de film zeker niet goed, hij heeft er zelf wel een dikke bak lol aan beleefd. Dus schuif aan voor een heerlijk bizar CGI-feest, met antropomorfe kakkerlakken en amper verhaal. Misschien ben je achteraf ook wel overtuigd om Cats de kans te geven die die verdient. Want het is een wonder dat zoiets als dit best

Let's assume that if you haven't seen – or read – the Fifty Shades series by this point, you're probably not gonna. Right? Well then, for the purpose of this episode, that's perfectly fine! As a result, the contents are spoiler proof. You can listen, whether you've seen Fifty Shades Darker or not. So now it's time to have some giggles with this crazy romance movie, about a toxic relationship! Our guest on the show, director Brendan Steere, is very aware how not-good Darker is. But that makes him appreciate it even more. And maybe you understand why, once you hear that he's the director of VelociPastor, a movie he released three years ago, but that suddenly became a cult hit during the pandemic. A story about a priest who gets cursed, and starts to turn into a dinosaur. And then ninjas attack! It lovingly pokes fun at bad B-movies, in the same way Sharknado en Birdemic 2 do. All bad movies with a big wink, or circular comedies, as Brendan calls them. When he sees a movie like Fifty Shades Darker, it just tickl

"Come back to me." Als je die woorden niet vaak genoeg kunt horen, is Atonement (2006) van regisseur Joe Wright een dikke aanrader. Keira Knightley en James McAvoy zeggen het in elk geval heel vaak tegen elkaar in dit zeer romantische arthousedrama met een literair randje. Want het gaat om een verfilming van het gelijknamige boek van Ian McEwan. En Atonement is ook het verhaal van de jonge Briony (Saoirse Ronan) die iets ziet wat ze niet helemaal begrijpt en er daardoor voor zorgt dat de lover van haar zus in de bak belandt. En vervolgens in Frankrijk op de vooravond van de Tweede Wereldoorlog. Kostuums, one-takers, een heerlijke schurkenrol van Benedict Cumberbatch. Joe Wright neemt het er duidelijk van! Voorvechter van deze film is filmmaker en podcaster Lauren Walet. Als je nog niet hebt geluisterd naar haar gesprekken met Phebe in Filmpraatjes de Podcast, wordt het eens hoog tijd. Ze hebben al themashows gemaakt over onder andere Wes Anderson en Saoirse Ronan. En... maandelijks nieuwe afleveringen! Maar n

Kun je sympathie voelen voor een ijsberg? Host Ruud wel, bij het zien van Titanic (1997), want hij is nooit fan geweest van de film. En dan wint deze moloch ook nog elf Oscars en is-ie jarenlang de bestverdienende film aller tijden. Alsof Titanic lekker wil inwrijven: 'Iedereen vind mij leu-heuk!' En nu is er eindelijk een excuus om deze afkeer te delen in de show! Want podgast Saskia Barendse kijkt graag films en vindt daar wat van – naam van haar blog! En als er een film is waar ze graag bij wegzwijmelt, is het wel dit magnum opus van regisseur James Cameron. Ze neemt haar aanstekelijke enthousiasme mee, in een poging om Ruuds innerlijke ijsberg te doen smelten. Titanic vertelt het historische verhaal, over de onzinkbare boot die op zijn eerste reis zonk, door de ogen van Rose Dawson (Kate Winslet). Ze gaat aan boord met de gluiperd aan wie ze is uitgehuwelijkt, maar valt al gauw voor de charmes van de veel armere jonge kunstenaar Jack (Leonardo DiCaprio). En terwijl haar stomende handafdruk op een koetsraa

Ze lieten hem niet in vrede rouwen om zijn vrouw. Ze vermoordden zijn puppy. Ze verdienen het om te sterven. Is er ooit een film geweest met een betere motivatie om een hoop slechteriken naar het Hiernamaals te helpen dan John Wick? Velen hadden Keanu Reeves al een beetje afgeschreven als filmster, en toen redde deze relatief lowbudget actiefilm zijn carrière.  Dat wil nog niet zeggen dat iedereen aan boord is. Mike van Dooyeweert, van de superheldenpodcast Supercast, wil het maar al te graag opnemen tegen de Baba Yaga. Natuurlijk keek hij de film. Een moetje, zelfs als je niet zo van vechtfilms houdt. Maar zelfs dan was John Wick voor hem niet waar hij op hoopte. En wie is host Ruud om een beetje controverse niet te verwelkomen? Verder gaat het ook over de eeuwige jeugd van Keanu Reeves, de rol van humor in actiefilms en de vraag of John Wick al dan niet een superheld genoemd kan worden. Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^_^ Links: Mikeromedia, Mike's mediabedrijfje: https://www