Duimpjeworstelen

Zes Oscars, 't ziet er allemaal prachtig uit en Hansje Zimmer heeft potverdories zijn eigen instrumenten gebouwd voor de soundtrack. Maar eigenlijk is het maar een halve film. En wat wil je ook, als het bronmateriaal van Frank Herbert zo rijk is, dat het nooit in één film had gepast. Had Dune (2021) van Denis Villeneuve er echter niet beter aan gedaan, qua branding, om overal al van meet af aan duidelijk te maken dat het om een deel 1 gaat?  Voor één keer blazen we een oude rubriek van Cine.nl nieuw leven in: Luuk vs. Luuk. Daarin steggelden Luuk Imhann en Luuk van Huët al over menige film. Inmiddels kruisen ze de degens meestal alleen nog maar in privé, maar voor Duimpjeworstelen maken ze graag een uitzondering. En met dit duo – respectievelijk een auteur en een Cine-redacteur – weet je dat het een deep dive wordt! Misschien ook wel een beetje te veel voor in één podcast? Het gaat bijvoorbeeld over de vele verschijningsvormen van Dune, de verbeelding van white saviors en ruimtekolonisten, en hoe het grote me

Are you as hungry as Reynolds Woodcock for a new episode? We dive into the world of fifties British fashion with Phantom Thread (2017), also known as Daniel Day-Lewis' final movie (to this date). So break out the mushrooms, and lets steal some dresses back! Because the more toxic it gets, the more romance the two main characters feel.  But does it get toxic enough? Not according to our guest this episode, Barb. They are head programmer at the lovely film festival Leiden Shorts (9-12 June), and their taste is impeccable. Phantom Thread just didn't hit nearly as hard as director Paul Thomas Anderson's other movies. Barb would rather watch his shorts. But, of course, there's also plenty to bond over. This is a P.T.A. movie after all... We also discuss the scene stealing performances of Harriet Sansom Harris, how Anderson thought up the movie when feeling very ill, and the way some of his scenes could work as short films. Hey, you want to support this podcast? Visit our Patreon page!  

Wait a minute. A thumbs down for The Big Lebowski? And from our host, a man who has gone on record calling the Coens among his top favourite filmmakers. What's the friggin' deal here? Well, guess that's just his opinion, man. Or could it just simply be that Ruud is stretching a small personal gripe very thin, just so he can let a real Dudeist vibe for an hour plus? Whichever it is, the guest of this show is none other than Scottish comedian Billy Kirkwood. On the Utrecht International Comedy Festival he performed a show called Watch Bad Dutch Movies With Great Comedians. Where Ruud was, yes, the face of Bad Dutch movies. But Billy is also an ordained minister of Dudeism, and sports some themed body-art. So, if you're into bowling hippies knocking back white russians, just step on this rollercoaster of classic movie quoting. And if you get angry, and you want to threaten our host with cutting off his johnson, because of something he says along the way, that's alright. The Rude abides. Hey, you want to support

Twee dingen staan buiten kijf, wat betreft de klassieke scifi Forbidden Planet (1956). Allereerst: Robbie the Robot kickt ass. Doet-ie gewoon. En puntje twee: het seksisme in deze film is op zijn zachtst gezegd niet goed oud geworden. Een hele bemanning van een ruimteschip – allemaal jonge, viriele kerels – staat in de rij om te tongen met een naïeve jongedame in een minirok. Niet best. Maar tussen die twee extremen in zit een film waar uitermate goed een discussie over te voeren valt. Het is een oerklassieker in het genre, en een blauwdruk voor wat Star Trek uiteindelijk zou worden. En bovendien een moderne update van het Shakespeare-stuk The Tempest: deze film lijkt gemaakt uit het stof der dromen. Met zo'n bagage, moet je bijna wel een kampioen zijn om een kritische noot aan te brengen. Gelukkig hebben we daar Devrim Aslan, een geducht tegenstander van alle Nederlandse pubquizzers. En bovendien een van de vijf kenniskanonnen die wekelijks op de zondagavond verslagen moeten worden door de kandidaten van het

Beeldsymmetrie, genoeg bekende acteurs om een kwartetspel te vullen en een zwierige soundtrack. Je zou bijna denken dat deze aflevering gaat over een film van Wes Anderson. En waarom niet helemaal? Want dan zou je gelijk hebben! Host Ruud mag het eindelijk hebben over een van zijn favoriete filmmakers. En wel met betrekking tot diens nieuwste film The French Dispatch. Aan de overzijde van de praattafel zit Pim Meijerman, als afgevaardigde van het Arnhemse podkwartet de Filmerds. En voor een notoire cynicus is hij nog opvallend mild! Pim is dan ook niet tegen de stijl en de toon van de filmmaker, het is vooral deze ene film die hem teleurgesteld heeft. Wist je trouwens dat het mogelijk was om een dik uur over Wes Anderson te praten, zonder het woord 'quirky' ook maar één keer te laten vallen? True story... Verder gaat het ook over hoe incels en redpills ontstaan, en Pims geheime wens om mee te werken aan een Marvel-film, en ook leert Ruud nog het verschil tussen Randall en Steve Park.

Best sequel ever? Since its release, Aliens (1986) has garnered quite the reputation among fans worldwide. It is madman James Cameron's testerone injected action-sequel to Ridley Scott's cosmic horror masterpiece. In stead of one skulking xenomorph, there's a whole insects' nest worth of them. Time to get those guns blazing. The Beauty of Horror Podcast host and writer Chandler Bullock is fine with you and everyone enjoying this movie. Just don't pretend it is good as a sequel to the original Alien (1979)! And if you think that is a hot take, just wait. Chandler brings a few more to the table.  We also discuss whether or not we watched the Director's Cut for the pod, the implication of the notorious 'S' at the end of the title and where the hell little girl Newt is supposed to be from. Hey, do you want to support this podcast? Visit our Patreon page! Links: Shockaholic, Chandler's platform, and home of his podcast: https://shockaholic.org/beautyofhorror Chandler's podcast credits: https://www.podchaser.com

"Making up a song about Coraline! She's a peach, she's a doll, she's a pal of mine" Het Kaboom Animation Filmfestival gaat 28 maart van start, en dus is het een goede gelegenheid om weer eens een animatiefilm erbij te pakken. En deze keer voor het eerst stop-motion! Coraline (2009) vertelt het verhaal van een blauwharige tiener die een deur vindt naar een andere wereld. Eén waar haar ouders wél leuke mensen zijn. Alleen of knopen voor ogen nou zo'n goede mode-accessoire vormen? We schuiven aan bij festivalprogrammeur Maarten van Gageldonk. Al sinds hij Kloosterkino in Nijmegen begon, heeft hij een hoop moois uit animatieland een plek op het witte doek gegeven. En ook als head of program van Kaboom komt zijn scherpe oog en gevoel voor kwaliteit uitstekend van pas. Coraline is echter niet per se de animatiefilm waar hij met de warmste gevoelens aan terugdenkt. En verder gaat het ook over vrouwen als heksen en verslavingsmetaforen, de invloeden van anime en een verteller als Maurice Sendak, en de kwestie Burton

De gast deze week – misschien heb je van hem gehoord? – is Martin Koolhoven. Nederlandse filmmaker, en regisseur van o.a. AmnesiA, Suzy Q, Het Schnitzelparadijs, Oorlogswinter en Martin Koolhoven's Brimstone. Hij lult ook graag over films, zie bijvoorbeeld in zijn tv-programma De Kijk van Koolhoven. En weet je dat dit verdomde handig is, als je mensen zoekt voor een podcast? Natuurlijk zal hij niet beweren dat The Lost Boys (1987) een onontdekt meesterwerk is. Maar Martin wil wel graag een hand in het vuur steken voor hoeveel lol je ermee kunt beleven. Bovendien zit er zijn favoriete versie in van Don't Let the Sun Go Down On Me, gezongen door de grote Roger Daltrey. In de film volgen we twee tienerbroers, die met hun gescheiden moeder in het strandplaatsje Santa Clara gaan wonen. De oudste, Michael, gaat met de verkeerde leeftijdsgenoten om en begint plots in een vampier te veranderen. Kunnen twee willekeurige losers in de stripboekenwinkel genoeg goede tips geven om dit kwaad 't tij te keren?  Ook hebben we

De schoonmaakster en het zeemonster, het is een gouden recept voor romantiek. Dat vond ook de Academy, die The Shape of Water (2017) beloonde met de Oscar voor Beste Film. De Mexicaanse regisseur Guillermo del Toro kon in deze film al zijn eigen genegenheid kwijt voor de monsterklassieker The Creature from the Black Lagoon uit 1954.  Eliza (Sally Hawkins) werkt als schoonmaakster in een onderzoeksinstituut. Als daar een amfibische man – met schubben en kieuwen – wordt binnengedragen, kruipt het bloed al gauw waar het niet gaan kan. Maar er ligt ook schurk op de loer: de lompe veiligheidsman Strickland. Vinden Eliza en het monster samen geluk? Voor filmrecensent Johan de Joode (Itsonlyamovie.nl en De Nachtvlinders) is het allemaal minder romantisch dan het lijkt. Deze geschubte lover is namelijk wel érg dierlijk. En dan is er nog die kwestie met The Space Between Us (2015). En verder gaat het ook over seks met neanderthalers, de is-Eliza-een-vis-discussie en geilen op Cadillacs en stille vrouwen. Steun Duimpj

Spy (2015) is een showcase voor zowel regisseur Paul Feig als de ster van de film, Melissa McCarthy. Zij speelt Susan Cooper, die met een lagere rang vastzit achter een bureau in de CIA-kantoren. En dan krijgt ze haar kans om te schitteren in het veld! Juist omdat ze er niet uitziet als de gemiddelde James Bond-achtige spion.  De comedy Spy neemt daarmee het genre spionnenthriller daarmee vooral lekker op de hak, dus. Maar de film is ook een béétje een rommeltje. Op de set werd er danig op los geïmproviseerd, en ook levert dat leuke momenten op, het geeft ook zijn uitdagingen. Zowel voor de makers als de kijkers. Schrijver en filmjournalist Basje Boer is meestal wel fan van deze stijl van Paul Feig, zo ook nu. En bovendien adopteert ze graag films waar anderen minder lyrisch over zijn als de hare. Spy is ván Basje. En daarom des te leuker dat ze haar liefde nu komt delen in podcastvorm. Verder hebben we het ook over de vraag of spionnen een meervoudige-persoonlijkheidsstoornis hebben, krijgen Rose Byrne en Al

Een van de meest geziene filmposters in studentenhuizen in de jaren nul was Fear and Loathing in Las Vegas (1998). Een hevig vervormde Johnny Depp met een raar petje, een dikke zonnebril en een sigarettenhoudertje. Zijn nek krult naar beneden met een lengte waar giraffen jaloers op zijn. Om hem heen fladderen vleermuizen, en in zijn bril zien we de neonverlichting van het Amerikaanse gokwalhalla gereflecteerd. Alles schreeuwt uit: drugsfilm. Terry Gilliam maakte hiermee een ware cultfilm, die flink flopte in de bioscopen. Maar op dvd vond-ie zijn publiek. Niet iedereen was fan, echter. Zo was deze film vooral een ondoorgrondelijke brei van indrukken voor Matthijs Kooiker. Hij is beter bekend als De PodcastGast, en heeft een missie om zo snel mogelijk in minstens honderd podcasts aan te schuiven. Zelfs deze derde kijkbeurt kon hij maar weinig met de capriolen van een trippende Johnny Depp en Benicio del Toro, aangekleed door de bizarre visuele verzinsels van Gilliam. We hebben het ook over de staat van CGI in

Before the MCU Iron Man, before Sam Raimi's Spider-Man, even before Roger Corman's Fantastic Four, there was one project that can truly claim to be the very first Marvel feature ever. And that little movie is called Howard the Duck. It was a box office bomb for the ages, but it also has its fans. And one of them is film critic Ashley Walker. A talking, child-sized waterfowl gets accidentally sucked into our dimension. And there he finds himself in a situation where he has to save the world. Or can he wisecrack himself out of that one? Howard gets help from a young musician, played by Lea Thomson, and from future Oscar winner Tim Robbins. Podguest Ashley almost surprises themself by how how much they know about this movie. And there are a lot of fun trivia to sink our teeth into. Even now, new stories keep cropping up about Howard the Duck and its disastrous production. And then we haven't even gotten into all of the awful duck puns... We also discuss Ashley's recently found affection for Doctor Strange, Marti

"Ik háát Requiem for a Dream", zei collega-podcaster Peter Scheffer in het eerste mailcontact. Dat is nog eens een sterke pitch! Voor host Ruud was dit namelijk een film die diepe indruk maakte aan het einde van zijn tienerjaren, en die hij ook keer op keer opnieuw kon kijken. Dit is sowieso de film waarmee regisseur Darren Aronofsky zichzelf in 2000 op de kaart heeft gezet. En als je Requiem zelf niet hebt gezien, ken je ongetwijfeld de filmmuziek van Clint Mansell. Vooral Lux Aeterna, het centrale thema is te pas en te onpas gebruikt. In trailers, parodieën en zelfs een notoire compilatie van Nicolas Cage-gekte. Podgast Peter ken je misschien beter als Retrogamepapa, de host van podcast De Ridders van de Retro Tafel. Daarin duikt hij, meestal met mede-ridders Alex en Klaas (ook wel Klaas en Alex), in de geschiedenis van videogames. Wie vroeger naar de cartoon Captain N keek en zich weleens afvraagt hoe de hoofdpersoon er hedendaags uit zou moeten zien... Waarschijnlijk zoals Peter. We hebben het ook over de

Over-exposure makes the heart grow fonder, it seems. In the U.S., the movie A Christmas Story (1983) gets played on a loop for twentyfour hours, every single year at Christmas. And people love it! Meanwhile, in the Netherlands most people will probably never have heard about director Bob Clark's festive classic.  It's an episodic family film, centered on Ralphie, a boy who want a BB gun for Christmas. Adventures and larks ensue. And if you've grown up with it, like filmmakers Albert Birney and Kentucker Audley, chances are you'll varry it in your heart with deep, warm feelings. One of the most refreshing cinema experiences of 2021 was the brilliant and charming Strawberry Mansion, by the directing duo Audley and Birney. At least, for Dutch audiences, because in the States it will be released in February 2022. Kentucker also plays the lead. And you may have seen him before in Ain't Them Bodies Saints, or in V/H/S or the intriguing She Dies Tomorrow. But if you haven't seen Strawberry Mansion yet, please, treat

MET VIDEO: https://www.youtube.com/watch?v=Qrt7hZ2t5SQ  Hooggeëerd bezoek in deze 81ste editie van de podcast. We hebben zowaar een katholieke heilige over de vloer. Mister December himself: Sint Nicolaas van Myra Patara. De beste man was toevallig in het land voor zaken, maar wist ook een klein momentje in zijn drukke schema te vinden om te babbelen over een film. En wel een semi-biopic van zijn eigen leven: Sint (2010) van regisseur Dick Maas. De details uit het leven van St. Nicolaas zijn nogal aangepast in het fictieve plot. Dat Niklas – de door Huub Stapel gespeelde 'Slechtheiligman' uit de film – vooral een moordende ploert is, stemt onze podgast des te vrolijker zelfs! Sint is daarmee een typische Maas-film: een dik aangezette culthorror met een vette knipoog.  En dit is een speciale aflevering! Want als Sinterklaas komt praten over deze film, willen we wel visueel bewijs. We nodigden hem uit in de radiostudio, en hebben de boel op film gezet. Dat maakt dit de best klinkende en uitziende aflevering van

Witte mannen met een midlifecrisis, zijn daar niet al genoeg films over? Niet als je het goed doet, vindt podgast en filmkenner Gerlinda Heywegen. Druk (2021) deed haar weer denken aan die andere grote film van Thomas Vinterberg, Festen (1998). Maar misschien is het ook vooral gewoon plezierig om dit Deense viertal dronken te zien worden. Martin (Mads Mikkelsen) start met het experiment: de hele dag alcohol drinken, tot je een bloedpromilage van 0,5 hebt. Hij voelt zich lekkerder in zijn vel en vol zelfvertrouwen. En vooral is hij niet meer zo'n saaie lul. Zijn drie maten volgen snel ook. En al gauw loopt het misschien niet meer zo ontegenzeggelijk positief. De film leverde Vinterberg de Oscar op voor Beste Buitenlandse Film. Gerlinda schrijft over over films, verzorgt lezingen en podcasts erover en nog een hoop meer. Toen we deze film uitkozen, sprintte ze zo gauw als ze kon naar de bios om Druk opnieuw te kijken. Dat voorspelt dus veel goeds! We hebben het ook over films afzeiken die aan een overleden docht

MET VIDEO: https://www.youtube.com/watch?v=jDvxqXJBZ-M Nu alweer een nieuwe aflevering? Jawel! Want de Duimpjeworstelen Filmpodcast was te gast in de podcaststudio van het Leiden International FIlm Festival (LIFF). We mochten daar een aflevering opnemen met festivalprogrammeur Cedric Muyres. En hij wilde het graag opnemen voor dé cultfilm der cultfilms: The Room (2003) van regisseur Tommy Wiseau. Deze staat al sinds jaar en dag bekend als de allerslechtste film ooit gemaakt. En tegelijk als onbedoelde genialiteit. Wiseau streefde naar een eigen A Streetcar Named Desire, en schreef, regisseerde en produceerde de boel. En hij nam ook nog eens de hoofdrol op zich. Maar het resultaat is vooral lachwekkend, en vooral als je de kijkervaring deelt met vrienden. Tegenspeler en line-producer op de set van The Room Greg Sestero beschreef zijn beslommeringen in het boek The Disaster Artist. En sinds 2017 is ook daar een filmversie van, van en met James Franco.  Verder hebben we het ook over Cedrics ontmoeting met Wisea

A bit of saturated red really pops off the screen. So, a lot of it must really set a movie on visual fire! Add a bit of dark storytelling, some soapiness and a big homage to the women of LA Mancha, and you get Volver. One of the movies from director Pedro Almodóvar stretch of big arthouse hits in the 2000s. It stars Penelope Cruz and Lola Dueñas and a lot of great Spanish actresses. What's not to love? Well, having grown up in La Mancha herself, comedian and graphic designer Roxy JC felt it may have hit too close to home. The first time she watched it, at least. Now, having lived in the Netherlands for ten years, she warmed to it. Still, there's plenty to unpack in this movie, and we head into it fully enthused. Also, we discuss what life in Spain is like, the privacy we rely on in the bathroom, and Penelope Cruz maybe being way too perfect a specimen of humanity. Hey, you want to support this podcast? Visit our Patreon page! Links: Roxy JC performing comedy at LFMAO in Nijmegen: https://www.youtube.com/wat

"You play C, F and G? You're in." En zo komt de jonge keyboardspeler Jon in de onuitspreekbare band Soronprfbs, van enigmatische zanger Frank (Michael Fassbender). Pas bij zijn eerste optreden komt Jon erachter: Frank draagt een curieus papier-maché masker. En dat gaat nooit af. Zelfs niet onder de douche. Voordat hij het Oscarlievelingetje Room maakte, kwam regisseur Lenny Abrahamson met de bizarre tragikomedie Frank (2014). De film is gebaseerd op de echte ervaringen van journalist Jon Ronson, die in de jaren tachtig met de band van komiek Frank Sidebottom tourde. Alleen dan nog wat aangekleed met verhalen over andere obsessieve muzikanten, en naar het nu getrokken. Wat in elk geval wél echt is, is dat masker. En dat leidt tot een hoop absurdistische taferelen. Als je de humor niet zo leuk vindt, helpt dat de kijkervaring niet. Zo ook voor Michael Raymakers, van het platform Geeklove. Hij hoeft geen liedjes met willekeurige woorden die nergens over gaan – en laat dat precies het grootste talent zijn van de

Waarschijnlijk is nu Dune hard op weg om de film van het jaar te worden. Maar tot nu was dat misschien toch wel Zack Snyder's Justice League. Tenminste, als film die de collectieve aandacht op filmwebsites, filmtwitter en filmpodcasts het meest heeft opgezogen. Snyder's visie zag in 2021 namelijk ein-de-lijk het daglicht. De schreeuwende minderheid had er immers lang genoeg over gezeurd, actie gevoerd en wat al niet nog meer. Maar, en dat is ook zeker waar, heel veel anderen werden ook op zijn minst benieuwd. Daartoe behoort zeker podgast en filmmaker Jan van Ooijen. Deze cameraman en regisseur is dan ook in zijn nopjes met het resultaat, en met het feit dat Snyder alnog op zijn eigen manier de trilogie heeft kunnen voltooien die hem werd beloofd. En zelfs al ziet hij als maker ook wel puntjes die anders hadden gekund, als fan geniet hij met volle teugen. Gaat deze podcast de fanatici en de haters voorgoed de boel met elkaar laten lijmen? Vast niet. Maar het is in elk geval een plezierige uitwisseling, in ee