Duimpjeworstelen

Het is onderwater, ziet er blauw uit, is ondertekend door James Cameron en is niet Avatar. Rara, wat is het? The Abyss (1989) natuurlijk! Het passieproject dat de grootste waanzinnige van Hollywood maakte na zijn successen Terminator en Aliens. Dit is zijn versie van een Steven Spielberg-avontuur: bovennatuurlijke wezens, een hoop verwondering en in het midden van dat alles een scheidingsdrama. Maar dat wel op de bodem van de oceaan. Zakenpartners en gescheiden stel Bud en Lindsey worden voor het karretje van het Amerikaanse leger gespannen om een gezonken onderzeeër op te duiken. Maar als er onverklaarbare zaken gebeuren, zorgt de paranoïa voor extra druk in Spongebobs achtertuin. Navy Seal luitenant Coffey denkt dat de Russen op de loer liggen en wil de boel nuken. Lindsey weet beter: hier is onbekend intelligent leven in het spel. We duiken erin met documentairemaker, grafisch vormgever en oprichter van UFO Meldpunt Nederland Bram Roza. Eigenlijk had hij liever Close Encounters of the Third Kind besproken,

STEM HIER: https://duimpjeworstelen.nl/   We spelen een draft, waarin we terugblikken op filmjaar 2022!   De spelvorm: drie kandidaten moeten om de beurt een film kiezen. Zes categorieën moeten worden gevuld, elke film mag maar voor één categorie worden gekozen en elke ronde draait de volgorde van wie er wanneer aan de beurt is om. Wie kan de beste lijst van zes filmtitels bij elkaar sprokkelen?   Aangeschoven zijn filmjournalisten Kaj van Zoelen en Jacoline Maes. Wie heeft volgens jou de beste keuzes gemaakt?   Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^_^  

Baby Jezus is weer in het land, en dus is dit de perfecte tijd om weer een lekker seizoensgebonden film door de mangel te laten halen door onze gast. Deze keer is het Stanley Kubricks kerstige meesterwerk Eyes Wide Shut (1999). Het was zijn eerste film in twaalf jaar, en ook meteen zijn laatste. De montage was net een paar dagen klaar, toen deze messias voor filmnerds plotseling het leven liet. Het is ook de film die misschien wel, misschien niet, de twee hoofdpersonen hun huwelijk kostte. Toen nog het heetste echtpaar van Hollywood: Tom Cruise en Nicole Kidman. Indiewire riep Eyes Wide Shut laatst nog uit tot de beste film van de jaren negentig. Wie dat nooit zou doen is onze podgast van deze editie Duimpjekerstelen, en legendarisch figuur in de comedywereld van de Benelux, Fokke van der Meulen. Hij is de kroegbaas van het leukste comedypodium in het Nederlands taalgebied, Café the Joker in Antwerpen, en staat met De Moppentappers ook geregeld zelf op het podium. En in zijn eigen pod, de Fokcast, praat hij v

Oudere millennials dweepten ermee. Na de verschrikkingen van de jaren negentig was het heerlijk dat manic pixie dream-Nathalie Portman in ons leven kwam, om ons wijs te maken in de indierock. Zach Braffs regiedebuut Garden State (2004) was de belofte die zich nooit helemaal heeft waargemaakt. Een roemrijke filmcarrière bleef uit en uiteindelijk kennen we hem nog steeds vooral als 'die gozer uit Scrubs'. Maar eventjes... Heel eventjes was hij dé ster van lekker eigenzinnige arthousecomedy zonder budget-land. Host Ruuds levenspad kruist precies met de hoogtijdagen van Braff, en dus van deze film. Met de desillusie en de wansmaak van de jaren negentig in de mond waren The Shins een verademing. Podgast en filmreviewer Len Karstens (Cinemagazine) heeft daar gelukkig geen last van, en kan de film met een nieuwere, nostalgievrije blik bekijken. Met een blaas vol azijn schuift hij maar al te graag aan, om wat zonneschijn te stelen. Dan komen er al gauw onderwerpen voorbij zoals de moeilijk te verteren eindscène op he

Een witte man zijn in de jaren negentig. Dat betekent: kantoorhokjes, seksuele frustratie en vooral heel veel ontevredenheid. Dat is het beeld van heel veel films uit dat ene roemruchte jaar, 1999. Maar als er een film is die het héél erg benadrukt – de oertekst, if you will – dan is het wel American Beauty. En met vijf Oscars op de conto lijkt het erop dat het in die tijd zelf ook heel erg werd gewaardeerd dat dit punt werd gemaakt. Want wie werd er destijds niet verliefd op een plastic zakje in de wind? In 2022 is onze blik nogal verschoven. Het blijft een goed gemaakte film over een midlifecrisis, dat moet ook filmcriticus Hedwig van Driel (o.a. Schokkend Nieuws) erkennen. Maar inhoudelijk heeft ze duidelijk haar aanmerkingen. En hoe verder Ruud is geraakt van de herkijkbeurt – de podcast moest namelijk opnieuw worden opgenomen – hoe meer hij ook zijn kanttekeningen moet plaatsen bij de inhoud van American Beauty.  Het gaat ook over de raakvlakken met de tv-serie Kevin Can Go F*** Himself, het beroep van d

3,1415926535897932384626433832795028841971(...) en zo verder tot een oneindig lang getal. Geen enkele filmmaker geeft zijn film een naam die nooit ophoudt, zelfs een jonge Darren Aronofsky niet. Dus werd het toch maar die wiskundige notering: π, oftewel Pi (1998). Het is het verhaal van de geniale wiskundige Max, een kluizenaar die last heeft van clusterhoofdpijnen, immense paranoïa en hallucinaties. Hij probeert patronen te vinden, waarmee hij de beurs kan voorspellen. Als zijn zelfgebouwde computer een 216-cijferig getal begint uit te spuwen, met mogelijk een veel diepere betekenis, daalt hij steeds verder af in obsessie. En waanzin? Het cliché van de gestoorde genie gaat er niet meer zo goed in bij wiskundige Pepijn van Erp, die ook bestuurslid is bij Stichting Skepsis. Hij prikt graag gaten in bizarre theorieën van pseudowetenschappers en andere mafkezen die een veel grotere claim op de waarheid leggen dan redelijk is. Enkele dagen voor het Skepsiscongres in Amersfoort (19 nov.) werpt hij ook graag zijn s

Gisteren opgenomen en vandaag al online! Deze aflevering kon je live bijwonen in Café LUX, tijdens het International Science Filmfestival Nijmegen (InScience), de Amazing Discoveries-editie.  Dit is ook de allereerste aflevering waarin we een documentaire bespreken: Seaspiracy (2021) van Ali Tabrizi. De docufilmer ging als een soort onderzoeksjournalist de hele wereld over, om allerlei bedreigingen voor de oceanen in kaart te brengen. Maar hoe goed deugt zijn 'onderzoek'? Deze vooral activistische aanklacht tegen de wereldwijde visindustrie ging in elk geval in korte tijd helemaal viral.  We onderwerpen deze film aan de kritische blik van Laura Bergshoef, wetenschapsjournalist bij het NRC Handelsblad. Als een ware FactCheck Norris stroopt ze de mouwen even flink op! Laura is blij dat dit belangrijke onderwerp wordt aangekaart in zo'n populaire film, maar heeft wel veel aan te merken op de methodologie van Tabrizi.  Zo gaat het over cherrypicking en misrepresentatie van feiten, vertelt host Ruud waardoor hij t

Nja, voor de vorm houdt onze host zijn duim omlaag op de foto, maar ter compensatie mag podgast Andy zijn beide duimen hemelwaarts richten. Want het ergst denkbare is gebeurd: Ruud zag, hij herbekeek, en hij veranderde van mening. Barbarella (1968) is niet de troep waar hij het jarenlang voor hield, integendeel zelfs. Sekspositieve Jane Fonda op ruimteavontuur is een van de plezierigste dingen die hij in tijden op het scherm zag! Zijn gast, Andy Leenen (Tekstbureau Tien Anderen), is behalve communicatieheld en echte filmkenner. De Amazing Discoveries-editie van het InScience Filmfestival (4-5 nov.) is een uitstekende aanleiding om het te hebben over een film die héél erg scifi, maar niet heel erg wetenschapsfilm is. Barbarella kijken is voor hem "als een goede, oude vriend tegenkomen, met wie je een vriendschap hebt die je niet hoeft te onderhouden." Overigens, Duimpjeworstelen is er LIVE! bij op deze mini-editie van InScience. De Ruud neemt daar met livepubliek een speciale aflevering op met NRC-wetenschapsj

STEM HIER: https://duimpjeworstelen.nl/   We spelen een horrorfilm-draft!   De spelvorm: drie kandidaten moeten om de beurt een film kiezen. Zes categorieën moeten worden gevuld, elke film mag maar voor één categorie worden gekozen en elke ronde draait de volgorde van wie er wanneer aan de beurt is om. Wie kan de beste lijst van zes filmtitels bij elkaar sprokkelen?   Aangeschoven zijn William van der Voort en Jean-Paul Arends, beter bekend als De Cinemaatjes. Wie heeft volgens jou de beste keuzes gemaakt?   Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^_^  

Edward Scissorhands (1990), die scharen we tot de categorie 'helemaal geknipt voor het Halloween-seizoen'. Maar is dit gothic sprookje jaren na dato nog wel van de juiste scherpte, of snoeien we die liever uit de kijklijst? Hoe dan ook, films als deze zijn tegenwoordig schaars, zelfs binnen het nieuwere repertoire van regisseur Tim Burton.  Maar laten we eens kappen met de flauwe woordgrappen. Want host Ruud herevalueert een van de favoriete films uit zijn jeugd niet in zijn eentje. Filmmaker, Vet gezellig-host en schrijver Alwin Ritsier schuift aan om zijn blijvende liefde voor deze moderne klassieker te verkondigen. Alwin had al aardig wat horror achter de kiezen, toen zijn pa hem deze aanraadde. Toch vielen de schellen van zijn ogen: dat je dít ook allemaal met film kunt! Edwards Scissorhands weet een duister randje te combineren met fantasierijke beeldcreativiteit en oprecht drama. Maar hoe goed is-ie eigenlijk oud geworden? Nu we zowat al onze bedenksels uit de computer kunnen toveren, is deze film missc

Mank! Een film waar niet genoeg over wordt gesproken. Dus klimmen we lekker lang in de podcastmicrofoon, om dit epos over scenarioscrijver Herman J. Mankiewicz onder de loep te nemen. Regisseur David Fincher verfilmde het script van zijn eigen pa, Jack, over de roemruchte totstandkoming van oerklassieker Citizen Kane (1941). Gary Oldman speelt in Mank de titelrol, en Amanda Seyfried doet met haar acteerprestatie een #justiceformariondavies. Aanleiding voor het gesprek is het uitkomen van En het woord werd beeld, van schrijvers Bart Juttmann en Marc Veerkamp. Een boek vol verhalen over de totstandkoming van filmklassiekers en tv-series, maar dan door de ogen van de scenaristen. Zo ook Citizen Kane, waarvan filmcriticus Pauline Kael in de jaren zeventig betwistte dat regisseur Orson Welles zijn schrijfcredit – én Oscar – wel verdiende. En ja, als je het over Mank hebt, kún je Kane simpelweg niet onbesproken laten... We hebben het ook over het Kuifje-probleem in moderne films, hoe het maken van een film teamwerk

Misbaksel, troep en schijtfilm. Dat zijn de aardigste woorden die mensen meestal overhebben voor het tweede deel uit de Fantastic Beasts-reeks. The Crimes of Grindelwald is een film waar weinig mensen liefde voor hebben. Maar soms vind je iemand, en die heeft zo! ontzettend! veel! liefde voor een gehate film, dat het bijna de boel neutraliseert. In deze aflevering doet communicatie-expert en Harry Potter-kenner Tim Arets een op zijn minst indrukwekkende poging om Crimes te rehabiliteren. Als iemand het werk van J.K. Rowling tot in de puntjes beheerst, is hij het wel. En deze film is oprecht een van zijn favorieten uit de reeks. In aflevering 98 sprongen we al aan boord van de Hogwarts Express, en het is nu tijd om opnieuw de tovenarende wereld in te duikelen. Deze keer gaan Newt en Jacob op avontuur in Parijs. Of je ervan houdt of niet, Fantastic Beats: The Crimes of Grindelwald geeft wel veel om over te praten! We hebben het zoal over rouwverwerking Harry Potter-style, de Tweede Wereldoorlogparallellen van d

Stel, de zombieapocalypse breekt uit. Waar kun je dan het beste verschansen? Een locatie waar je delen veilig kunt afzetten tegen het existentiële gevaar van wandelende doden, waar voedsel voorradig is en waar je de tijd kunt doden... Filmmaker George A. Romero wist het: een groot overdekt winkelcentrum. "Het origineel is overschat, en de remake is ontzettend leuk." Die tweede mening hoor je nog wel vaker, over Zack Snyders Dawn of the Dead (2004), maar een takedown van Dawn of the Dead (1978)? Dan moet je toch echt wel van goeden huize komen. En waarschtig, dat doet onze podgast in aflevering 101 gelukkig ook! We hebben namelijk een one-o'-one met festivaldirecteur Jan Doense, van Film By The Sea (9-18 september in Vlissingen). De grote Jan Doense, Mr. Horror! Filmcriticus, -maker en -programmeur, maar misschien wel vooral kenner. Met zo'n wandelende horrorencyclopedie bevat deze aflevering gegarandeerd goede tussentijdse kijktips, stevige meningen en lekkere anekdotes. We hebben het ook over hoe Jan er pers

Na 100 afleveringen, leek het ons een leuk moment voor een kleine bonusaflevering! Een waar we vragen beantwoorden van jullie, de luisteraars, die het al zo lang met deze podcast volhouden. Waarvoor natuurlijk dank. Dat behandelen van vragen doet host Ruud 'de 20ste-eeuwse' Vos niet alleen. Hij wordt vergezeld door jinglemaker, en een van jullie favoriete podgasten, het genie Roy Grutters. En uiteraard is de aflevering daardoor wat langer uitgevallen dan misschien gepland. Maar is dat erg? Het gaat onder andere over Stairway to Heaven, Cubaanse propoagandafilms en over de veelvoud aan Ruud Vossen in deze wereld.

Was Christopher Nolan wel zo origineel bezig toen hij Inception (2010) maakte? Of had iemand het ijzersterke basisidee om in te breken in dromen toch echt bij hem geïmplementeerd? Dat is voer voor gesprek in deze jubileumaflevering van Duimpjeworstelen. Want we hebben het gehaald! Honderd friggin' afleveringen, met ongeveer evenveel gasten en films die voorbij zijn gekomen. En om dat te vieren gaan we terug, helemaal naar het prille begin. Naar de tijd dat Duimpjeworstelen nog helemaal geen podcast was, maar een interviewreeks op een weinig gelezen filmblogje genaamd De Cinemaki.  De gast van toen, comedian, redacteur en dammer Lambert-Jan Koops, is terug om een nieuwe film kapot te maken. Althans, misschien vindt hij Inception eigenlijk helemaal niet zo verkeerd. Maar het vraagstuk over het auteurschap van de film was aanleiding voor een goede filmbabbel. We hebben het ook over de legendarische tv-serie The A-Team, de perceptie van films als pamfletten als ze dat niet inherent zijn, en over hoe zielig het is

Sandra Bullock vs. de ruimte. Dat is de kortste manier om de plot van Gravity samen te vatten. Met deze film uit 2013 harkte de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuarón zijn eerste Oscars binnen. Het staat nog steeds bekend om het zeldzaam goede gebruik van 3D-technologie, maar op wetenschappelijk vlak wordt er al van meet af aan een beetje de draak mee gestoken. En dat is nog maar het tipje van de ijsberg voor Lies Bruines, die al op meerdere halfronden filmfestivals heeft gecoördineerd en haar eigen videoprductiebedrijf heeft. Zij hoopte in de bios op een feministisch astronautenepos, maar kreeg een zeurderig prinsesje in een eindeloze leegte. En dan heeft ook nog George Clooney een grotere schaduw over deze film geworpen dan strikt noodzakelijk is. We hebben het ook over de incompetentie van de astronauten in Gravity, hoe Sandra Bullock een Oscar en een Razzie won in één jaar en over waarom The Net meer feminisme bevat dan deze film. Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^_^ Links: Fir

Het enige filmuniversum naast de MCU dat nog een beetje staat, is de Wizarding World. Alhoewel... zelfs die is inmiddels aan het wankelen! Misschien is dit daarom wel een extra prangend moment om eens te duiken in de reeks waar het mee begon. Maar dan wel vooral in deel 6: Harry Potter and the Half-Blood Prince. 8Weekly-redacteur en theatermarketeer Dorien Pool neemt plaats aan de podcasttafel. Sinds jaar en dag is ze enorm fan van de Britse toverkinders, weliswaar vooral van de boeken. Desondanks is dit haar favoriete deel uit de filmreeks, omdat hier veel minder details uit het bronmateriaal zijn geschrapt. En wat is er nou niet leuk aan het kijken naar toverende tieners met een overschot aan hormonen? Het gaat onder andere over hoe de Harry Potter-verhalen misschien beter zouden werken als een tv-serie en Daniel Radcliffe's alcoholproblemen. En dan doet host Ruud ook nog eens een koffiemolen na. Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^_^ Links: Doriens artikelen op 8Weekly: https:/

Een kleine hoeveelheid goeie peren komt in deze aflevering bijeen om een ware nineties-klassieker in het beklaagdenbankje te zetten. De film waarmee scenarist Aaron Sorkin zichzelf op de kaart zette: A Few Good Men. Superciteerbaar verbaal vuurwerk in een militaire rechtbank, met grote rollen voor Tom Cruise, Jack Nicholson en Demi Moore. De film heeft een heel duidelijke stijl, maar zit er ook een beetje inhoud in? Niet volgens comedian en Superblijvrij-therapeut Pieter van Breevoort. A Few Good Men is volgens hem niet meer dan een snoepje, en bovendien een die te mierzoet is voor zijn smaakpalet. Voor psychologische diepgang moet je volgens Pieter zeker niet bij dit rechtbankdrama zijn.  Het verhaal: twee mariniers van de basis op Guantanamo Bay staan terecht voor het vermoorden van een legermaat. Jurist JoAnne Galloway ruikt meteen onraad. Dit zou namelijk best eens het resultaat kunnen zijn van een uit de hand gelopen Code Red, een disciplinemaatregel onder mariniers. Maar haar collega, de gelikte verdedi

Vleermuisman boos. Kryptonmeneer ook boos. Boem, bam, baf. Of is er toch wat meer aan de hand in Zack Snyders superheldenepos Batman v Superman: Dawn of Justice? Of dan misschien in elk geval in de superlange, extra opgepepte Ultimate Extended Director's Cut? Er is namelijk een grote schare fans die helemaal wegloopt met 'de visie van Snyder'. Misschien wat laat op dat feestje, maar wel enthousiast over de verlengde versie is wetenschapsjournalist George van Hal. Voordat hij redacteur werd bij de Volkskrant schreef hij al het boek Robots, aliens en popcorn: wetenschap op het witte doek. En nog steeds schrijft en praat hij met regelmaat over hoe wetenschap een rol speelt in populaire films. Maar wat hij vooral in Bats v Supes ziet, is een gelaagde overpeinzing van wat het is om een superheld te zijn. Ook gaat het over de vraag of Zack Snyder wat van Paul Verhoevens gevoel voor ironie kan gebruiken, de collateral damage van superhelden en het extreme respect dat de zoon van Jor-El voor geheime identiteiten heef

Je dacht niet dat we uitgepraat waren, toch? Wat is immers een betere manier om te illustreren hoe het einde van Dune: Part One voor menig bioscoopbezoeker voelde, dan door een lang, gelaagd en diepgaand gesprek in twee stukken te hakken? En maar goed ook! Want deze verfilming van Frank Herberts Dune, door de Canadese regisseur Denis Villeneuve, vraagt om een extra lange bespreking. Dus hier zijn we opnieuw met een heropleving van de oude Cine-rubriek 'Luuk vs. Luuk'. Podgast Luuk Imhann is schrijver en audioverhalenverteller, zijn confrère Luuk van Huët zit in de Cine-redactie en programmeert bij het Kaboom Animation Festival. En het was Imhanns gouden idee om jullie deze Deel 2 voor te schotelen. Dus klaar voor een extra dosis zandwormen, specie en ruimtedoedelzakken? Steun Duimpjeworstelen op Patreon! En ontvang leuke extraatjes ^_^ Links: Luuk vs. Luuk: https://cine.nl/category/specials/luuk-vs-luuk/  Luuk van Huët op Cine.nl: https://cine.nl/author/luuk-van-huet/  Luuk van Huët, de Kaboom-programmeur: h