Duimpjeworstelen

"Oh, what a day! What a lovely day!" Dit is de aflevering die je niet voor mogelijk hield. Host Ruud heeft iemand gevonden die het graag wil opnemen tegen Mad Max: Fury Road. Dit post-apocalyptische actie-epos van regisseur George Miller wordt door veel kenners gezien als een van de beste actiefilms van de 21ste eeuw. Vooruit, tot nu toe dan. Ronkende motoren, chroomkleurige gezichtsverf en een knalrode freak met een vlammende gitaar. En dat allemaal in een feloranje woestijn, met een soundtrack van Junkie XL. Wat valt daar nou niet leuk aan te vinden? Te gast deze keer is Indra van 't Hooft. Zij is City Producer bij het 48 Hour Film Project (48HFP), voor Eindhoven en Nijmegen, en zelf fervent filmmaker. Meestal in de rol van producent. Ze had natuurlijk mee kunnen gaan in de overweldigende stroom van populaire opinie. Maar, geheel Furiosa waardig, sloeg ze plotseling linksaf. En dus ontstaat er opnieuw een titanenstrijd, maar dan nu aan de podcastmicrofoon. In het vierde deel van de Mad Max-cyclus zien we To

"Sad!" You're not allowed to dislike The LEGO Movie, so says comedian and improv hero Greg Shapiro. Host Ruud, though, doesn't get into the comedy of its writers/directors – Phil Lord and Christopher Miller – at all! They get into it, about the brickiest of all animation movies. So expect some fire, mixed with giggles. Emmet (Chris Pratt) is the most generic of all of Legodom, but finds he may be the Special who can save all of brickkind. Together with goth rebel Wyldstyle, blind wizard Vetruvius and LEGO Batman he takes up arms against the woeful President (or is it Lord?) Business. And hilarity ensues. At least, for most unexpecting spectators. And so it did for Greg, who went to see it with his children. He laughed and laughed. And now he's here to tell us all about it! You probably know Mr. Shapiro as the voice of Trump on the Netherlands Second-video from Zondag met Lubach. But did you know he also has his own Youtube Channel, featuring his show The United States of Europe? And he has a new book out as w

Espressogangsters, Club Silencio en horroroudjes. Pak je zaklamp, want we dalen af in de krochten van David Lynch' onderbewustzijn! Mulholland Drive werd bij een enquête van de BBC verkozen tot de beste film sinds de eeuwwisseling. De nachtmerrieachtige vertelwijze heeft een enorme cultstatus, en wordt door velen gezien als misschien wel het grootste meesterwerk van Lynch. Maar het is duidelijk geen film voor iedereen. Comedian en organisator Kachun Cheung gaat er deze aflevering met een heerlijk gestrekt been in. Hij haakte al snel af bij deze bepaalde soort vaagheid. De film is volgens hem alleen maar raar, met geen beter doel dan alleen maar raar zijn. En hij heeft wat meer diepgang nodig, want het is niet alsof hij vage films niet kan waarderen. In de tussentijd probeert host Ruud wat meer licht te schijnen op een van zijn favoriete films van Lynch. Mulholland Drive is een dromerige en soapachtige vertelling over Hollywood, waarin Betty zich ontfermt over de actrice Rita die haar geheugen heeft verloren.

Stookolie drinken, lekker schuifelen met je baas en hier en daar een potje tentakelseks. Zo is het leven in de negentiende-eeuwse vuurtorens, als we The Lighthouse mogen geloven. Robert Pattinson en Willem Dafoe zijn aan elkaar gewaagd in deze tweede film van regisseur Robert Eggers. En dan nog worden ze mogelijk van het scherm geblazen door een opstandige meeuw. The Lighthouse is een beleving, bijzonder unheimisch en bij tijden hilarisch. Dan nog moet je er maar zin in hebben, en dat heeft Narana Cober duidelijk niet. In de Film Fans Podcast bespreekt ze wekelijks met haar co-host Nils de nieuwste films en wat er allemaal gaande is in Hollywoodland. Ze is een bastion van filmliefhebberij, maar dat wil niet zeggen dat alles haar bekoort. En Willem Dafoe die een vloek uitspreekt om een portie kreeft heeft voor haar maar een beperkte entertainmentwaarde. En verder gaat het ook over het incident in Smalls Lighthouse in 1801, hoe Eggers leentjebuur speelt bij The Big Lebowski en de overduidelijk fallische eigensc

Hoe een Nieuw-Zeelander een superheldenfranchise over een Noorse dondergod nieuw leven inblies. In Thor: Ragnarok mag hoofdrolspeler Chris Hemsworth grappig zijn. Ook wordt hij in een buddyfilm-constructie gekoppeld aan de Hulk van Mark Ruffalo. Dit derde deel is een krankzinnig, kleurrijk ruimteavontuur, met veel kleurrijke personages. Want ja, laat dat soort gekkigheid maar aan Taika Waititi over. En dan wordt er nog een jaren tachtig-laagje overheen gegooid met een synthesizersoundtrack. Maar voor een doorgewinterde comicliefhebber als Riza Tisserand heeft de opzet van Thor: Ragnarok ook een nadeel. De film put namelijk behalve uit de gelijknamige stripreeks ook uit de serie Planet Hulk, en dat zijn twee van Riza's favoriete werken. Hij wist dat die nu nooit op zichzelf verfilmd zouden kunnen worden. Jammer, want dit zijn twee ongelofelijk brute verhalen. Toch weigert hij zijn duim omlaag te doen voor deze film. Waarom? Dat hoor je in de aflevering! Riza gaat als comedian de theaters af met zijn show Ademb

Geen film is zo kerstig als It's a Wonderful Life (1946). Regisseur Frank Capra smeet zijn volledige sappig sentimentele inborst in deze sneeuwerige vertelling. Bioscoopbezoekers lieten 'm misschien nog vrij links liggen, maar op tv vond-ie zijn succes. Het verhaal van George Bailey (James Stewart) die een leven lang zichzelf heeft opgeofferd voor zijn dorpsgenoten in Bedford Falls. Hij zit helemaal aan de grond en staat op het punt zich van een brug te gooien. Iedereen was beter af als hij nooit geboren was, denkt hij. En dan verschijnt engel Clarence om hem een belangrijke les te leren. Hij laat hem zien hij de wereld eruitziet zonder hem.  Iemand die de film nog nooit gezien had is Amanda Morina. Ze recenseerde vorig jaar nog een hele rits aan kerstfilms op haar kanaal Dinner and a Movie Mag, maar deze ging aan haar voorbij. Zou dus wel eens tijd worden, niet? Amanda liet zich verrassen, en dus gunnen we jullie dezelfde ervaring: geen spoilers. Wordt er geduimpjeworsteld, of is ze het in de traditie van Du

"As far back as I can remember I always wanted to be a schmucky stockbroker." That's the classic line that might as well have been in The Wolf of Wall Street (2013). In many ways Martin Scorsese remade Goodfellas with brokers in stead of gangsters. And added even more drugs, prostitutes and throwable little people. The result is an almost three hours long barrage of entertainment, especially if you're a bloke. La Hager wasn't exactly tickled pink by this movie. Not at all. The Egyptian comedian got turned off quickly by the misogyny, lack of moral fiber and by Jonah Hill. It's hard to argue that the behaviour of the characters could be excused, but isn't that also kind of the point of the movie? Well, Hager has something to say about that, too. Also, we discuss the hiring policy in the financial district of London, what Matthew McConaughey looks like and the ways woman are used as tables in this movie. You can support the Thumb Wrestling Film Podcast on Patreon! Links: Article 'The Wolf of Wall Street is a D

Straight outta Jo-burg. Ex-politierobot Chappie scheldt erop los, jat auto's en houdt zijn pistool op 90 graden. Zijn sterkste wapens echter zijn een rubberen kip en een hart van goud. In deze Zuid-Afrikaanse scifi-komedie zien we hoe een kinderlijke A.I. onder invloed van de rapformatie Die Antwoord een echte fokmodderin' gangster wordt. Een soort Robocop meets Short Circuit met een vleugje South Park. Of die mix wel zo goed werkt valt te betwisten. Maar één iemand is sowieso voor: Eric van der Woude, filmjournalist en programmeur bij B-filmfestijn Straight to Video. Misschien lees je weleens zijn column in de Preview of een van zijn artikels in Schokkend Nieuws. Als er een film is die het droogklootcentrum van zijn brein kietelt, dan is het wel Chappie (2015). En verder gaat het ook over de spanningen rond rapper Ninja op de set, de lol van VHS-films kijken en het esoterische gehalte van Chappie. Deze aflevering is opgenomen in het Comedy Café! Een van de weinige plekken waar je zelfs tijdens de pandemie zo

Stel, hè... Stel dat je de volledige capaciteit van je hersens zou kunnen gebruiken, hoe zou dat er dan uitzien? Nou, ten eerste over dat feitje dat je maar 10 procent gebruikt: is een fabeltje. Het is gewoon een verzinsel, dat nog steeds als 'feitje' van mond op mond gaat. Maar als er dan ook nog eens een film over dat principe wordt gemaakt, en er de grootste onzin bij wordt gesleurd, dan heb je de poppen aan het dansen. Daisy van de Zande was nog lang geen directeur van wetenschapsfilmfestival Inscience, toen ze de film Lucy (2015) zag. en toen gingen haar ogen al aan het rollen. Nu ze die functie wel heeft, schuift ze graag aan via Zoom. En ze snapt niet hoe je dit een leuke film kunt vinden. Luc Besson regisseerde dit scifi-spektakel, met Scarlett Johansson in de titelrol. Lucy heeft per ongeluk een overdosis van een nootropische drug, die haar volledige hersencapaciteit ontketend. Maar haar lijf begint ook uit elkaar te vallen. Dus is er een race tegen de klok, om een oplossing te vinden bij Morgan Free

Hij was al nieuwslezer, kunstschaatser, bruiloftplayboy, modeontwerper en Nascar-coureur. Nu doet Will Ferrell een gooi naar de grote prijsbokaal in het Eurovisie Songfestival, bijgestaan door Rachel McAdams. Ze spelen een IJslands powerduo met grote ambities. Maar kunnen ze de Russische topact Alexander Lemtov (Dan Stevens) de loef afsteken? Daarover gaat Eurovosion Song Contest: the Story of Fire Saga. Wie er zeker de volle 12 punten aan zou geven, is comedian en ondernemer Said el Hassnaoui, ook bekend als WestSaid. Host Ruud ging bij hem langs in Veenendaal om deze Netflix-comedy eens nader onder de loep te leggen. Maar uiteindelijk begonnen ze ook best een aantal stukken film naar elkaar te citeren. Want zo'n film is het wel. Said is sinds een paar maanden zelf aan het podcasten geslagen. Hij verzamelt in de interviewpodcast Date ik het maar niet verhalen uit de wereld van het daten. Dus verwacht Tinder-fiasco's, misgelopen blind dates en zelfs een kandidaat aan het tv-programma Blind Date. Oftewel, lek

Een luchtige film over verkrachting, hoe vlieg je die aan in een podcast? Blijkbaar kan dat vrij gezellig worden, getuige dit gesprek met film- en theatercriticus Elise van Dam over Elle (2016). Onze podgast was destijds al laaiend enthousiast over het eerste uitstapje van Paul Verhoeven nar Franse arthouse. Nou, die fascinatie is er niet minder op geworden. Op klaarlichte dag wordt Michelle (Isabelle Huppert) in haar huis belaagd en verkracht. Maar om nou bij de pakken neer te zitten? Haar niet gezien. Ze heeft een videogamesbedrijf te runnen en een seksueel gefrustreerde buurman te verleiden. En bovendien is ze dankzij haar familiegeschiedenis tegen nogal wat onheil bewapend... Alhoewel, misschien broeit er toch meer onder haar strakke oppervlakte toch meer innerlijk leed dan ze wil laten zien? Huppert won een Golden Globe voor haar hoofdrol, en de film werd daar ook bestempeld tot Beste Niet-Engelstalige Film. Maar bij de Oscars kon er niet eens een nominatie vanaf. In deze opzet hoort host Ruud bij Team O

Harrrh, stelletje zeepokken! Het is International Talk-Like-A-Pirate-Day, en dus wordt het releaseschema van Duimpjeworstelen even gekaapt door een speciale aflevering. Dus of je de kajuit aan het schrobben bent, of uit een patrijspoort zit te turen... Wie weet klim je het kraaiennest wel in? Allemaal valide opties. Maar wat je ook doet, luister deze speciale piratencast.  Te gast is de Nijmeegse animator en liedjesmaker Bart de Piraat. Hij werkte mee aan onder andere Heinz, de film en de korte animatiefilm Mind My Mind, die net naast een Oscarnominatie greep. Behalve dat hij de joligheid zelve is, verorbert hij ook maar al te graag alles wat met piraten te maken heeft. Met wie valt er dus beter te praten over The Goonies? In deze avonturenfilm – voor kinderen, weet je wel? – vertelt regisseur Richard Donner het verhaal van vier luidruchtige kinderen die een schat gaan zoeken. Gooi er een stel boeven bij, een grot vol dubloenen en een piratenschip dat is bezaaid met skeletten. En hoppa! Avontuur! Deze film wo

Dat vriend en vijand het er behoorlijk over eens is dat Joaquin Phoenix een stevig potje kan acteren levert weinig discussie op. En die Oscar voor Joker was verdiend. Maar of het ook als film wel zo fabelachtig is allemaal? Deze verkenning van hoe de Batman-schurk is ontstaan is in elk geval duister en indringend. En in korte tijd heeft-ie toch ene plekje in de IMDb top 250 bemachtigd, en best een schare fans verzameld. Een van die enthousiastelingen is de acteur Chris Tates. Hij is een echt theaterdier, maar toch ook zeker niet vies van het witte doek. Als je hem niet zag in films als Ellis in Glamourland en De groeten van Mike!, dan toch vast wel in Steven Soderberghs meesterwerk Ocean's Twelve. En anders is er nog de rits tv-series waarin hij speelde. Westenwind, Rozengeur en wodka lime, en een bekende premier in Den Uyl en de Affaire Lockheed. "Tuut, tuut, tuut, de groetjes van..." Hij speelt ook de hoofdrol in STOET, een nieuwe korte film van eerdere podgast Nena Tijsma. Daarin speelt hij Johan, de vader

What is your ultimate answer? To the question, the great question, of whether or not you like the movie version of The Hitchhiker's Guide to the Galaxy? For British born comedian and national treasure of geekdom Steve Dix it's a short answer: "Meh!" He calls in from Cologne for a chat. And he's not at all a fan of this, maybe the worst, version that seems to be glad to get rid of some of the jokes of a piece of comedy that's known for its wordyness. It's the story of how the Earth is blown up, and the only surviving Earthman Arthur Dent is forced to have a space adventure. And all he wanted was a cup of Earl Grey. Helped by his best friend and alien Ford Prefect, he's able to reconnect with one-time flirt Trillian. And all of them are tagged along by egomaniacal President of the Galaxy Zaphod Beeblebrox, on a quest to discover the Ultimate Answer. To Life, the Universe and Everything. A weird space adventure, that is mostly the vehicle for a lot of brilliant comedy from Douglas Adams. Or so it is in its be

"De val van Pixar." Staat deze studio niet nog gewoon pal overeind? Niet volgens Henk van der Velden, animatieliefhebber en een van de drijvende krachten achter de Arnhemse filmpodcast de Filmerds. Inside Out is volgens hem niet de eerste keer dat Pixar op zijn bek ging. Maar wel een pijnlijke misser.  In deze kleurrijke animatie kijken we in het hoofd van Riley. Zij is net naar San Francisco verhuist, en dat bevalt niet best. Maar de rapen zijn helemaal gaar als twee van de vijf kernemoties die haar hersenen aansturen, Joy en Sadness, vermist raken. Terwijl de twee hun weg terug vinden naar het commandocentrum, leert Joy de belangrijke les dat verdriet soms ook nodig is. Met de vrolijke figuurtjes in Riley's hoofd krijgen we eigenlijk een beeldende uitleg van een kinderdepressie, die zelfs de kleintjes kunnen snappen. Helaas voor Henk leren we ook wat abstract denken is. Niet zijn favoriete segment. Verder gaat het ook over de al dan niet vergane glorie van Pixar, duurt het iets langer dan handig om te achte

Two nations far apart connect in a weird way. It's the story of both this episode and the film we discuss in it. This is the very first game of Thumb Wrestling across nine timezones ever. The game has gone Transatlantic, baby! And the movie shows a weird connectedness between an aging partygirl in the U.S. and a monster in South Korea. Our friendly podguest in this week's show is Hollywood actor Galen Howard! You may have seen him in guest parts in tv-shows Agents of Shield or Brooklyn Nine-Nine. But more probably you saw him dance with Justin Timberlake. That's right, he's in the music video of Can't Stop the Feeling!, that was helmed by One Hour Photo-director Mark Romanek. He and host Ruud hash it out, over probably the least known of the three monster-stand-in-for-trauma-films of 2016 and 2017. Colossal stars Anne Hathaway as partying drunk Gloria. While she's wasted at night, a monster pops up in Seoul and tramples on South Koreans, mimicking her exact movements. Is she in control? (Pun intended...) Also

Als iemand een uitdaging stuurt om het over Yes Man (2008) te babbelen, hoe kun je dan nog 'nee' zeggen? Het is de film die radio-dj en podcaster Patrick Kicken al jaren aan mensen aanraadt, omdat hij er heel veel herkenning bij heeft. Jim Carrey gaf hem hiermee een les om het leven te omarmen. In de film speelt deze beroepsmalloot namelijk ene Carl, die beroepsmatig 'nee' moet verkopen aan iedereen die een lening wil bij zijn bank. Maar ook in zijn normale leven is 'nee' zijn credo. Maar na een seminar draait hij 360 graden om en zegt hij overal volmondig – en dwangmatig – 'JA!' tegen. Met allerlei gekke gevolgen van dien. En dan gaat het ook over van alles, zoals hoe Patrick zijn liefde voor films een beetje verloren is, de gedeelde affiniteit met Jim Carrey en waarom host Ruud jarenlang heeft volgehouden dat hij van een bepaald iemand nog wat cd's tegoed heeft (maar nu niet meer). Links: De Leven Zonder Stress-podcast: https://podcastluisteren.nl/pod/Leven-Zonder-Stress De Praten over Bewustzijn-podcast:

Tijd voor wat Bayhem! Als er een astroïde ter grootte van Texas op de aarde afkomt, stuur je daar natuurlijk Bruce Willis op af, en rust je hem uit met iets wat zo hard mogelijk explodeert. Tenminste, als je Michael Bay heet. Geef hem een paar stoere kerels, een Amerikaanse vlag en wat speelgoed, en hij geeft je er een luide, gelikte en vooral vermakelijke film voor terug. Onze vaste jinglemaker en fulltime genie Roy Grutters poseert de vraag: hoe erg is het dat het op zijn zachtst gezegd rammelt aan de feitelijke juistheid in Armageddon? En daarmee drukt hij precies de juiste knoppen in bij host Ruud, voor wie dit ooit de eerste slechte bioscoopervaring was. Maar als beide het ergens over eens kunnen worden, is het dat dit een film is waar je erg lekker over kunt praten. Roy doceert geschiedenis aan het Valuascollege in Venlo, en was actief als muzikant bij onder andere de Limburgse dialectpunkband Bagger United en het meer folky The Holy Goats. Hij en Ruud organiseerden ooit samen met twee andere goede vrie

Denzel Washington kreeg eindelijk zijn eerste Oscar voor een hoofdrol, de carrières van regisseur Antoine Fuqua en schrijver David Ayer werden gelanceerd en de wereld maakte kennis met Eva Mendez. En dan is de film ook nog eens eindeloos te citeren. "King Kong ain't got shit on me!" Over Training Day (2001) kun je een hoop zeggen, maar niet dat het een subtiele film is.  Voor podgast Richard Olthof maakt dat niet uit. Als filmreviewer gaf hij 'm een dikke 4 sterren en een duim omhoog. Richard is een van de vaste schrijvers voor Filmdomein en schuift vaak in de videopodcast van de Filmerds om het over de allernieuwste films te hebben. En hij zou maar wat graag een dagje optrekken met de corrupte agent Alonzo, die in Training Day door Washington wordt gespeeld. Verder hebben we het ook over hoe kinderen krijgen je blik op een film kan veranderen, Richards theorie over Alonzo's ware aard en de kapsels die we op de middelbare school hadden. Links: Richards pagina op Filmdomein: https://www.filmdomein.nl/author/

Het is een beetje zoals die oude mop: een oude viezerik zit in de tram naar een jong grietje te staren. Als ze het zat is, zegt ze: "Voor 25 euro laat ik je zien waar ik aan mijn blindedarm ben geopereerd." De man trekt meteen zijn portemonnee. Het meisje, 25 euro rijker zegt: "Kijk, daar links is het ziekenhuis." Hoe goed de man op zijn nummer is gezet, hij blijft een smeerlap. Woody Allen lijkt met zelfkritiek de hoofdpersoon Alvy Singer neer te zetten in Annie Hall (1977) en door zijn ogen een stukgelopen relatie te onderzoeken. Maar, zo oordeelt podgast en filmcriticus Lisa van der Waal, zo scherp is de zelfspot niet. Hij geeft vooral Annie zelf de schuld. En bovendien is Woody Allen nog steeds een vunzig ventje. Maar kun je om deze punten heen kijken en toch de waarde zien van dit gedurfde vormexperiment dat destijds vier Oscars verdiende? Ja, daar is natuurlijk geen gemakkelijk antwoord op te geven. Duimpjeworstelen stort zich in de Woody Allen-discussie. En verder gaat het natuurlijk over de aanleiding