Podcast Dobra Relacja

Co stoi za klasowymi „wygłupami” i dlaczego często nasilają się właśnie wtedy, kiedy próbujesz je zatrzymać. O tym, jak nie brać ich do siebie i reagować w sposób, który nie dokłada paliwa, tylko porządkuje sytuację.

Są momenty w rodzicielstwie, kiedy naprawdę się starasz - reagujesz uważnie, szukasz rozwiązań, chcesz zrobić to dobrze - i mimo to coś się nie układa.Rozmowa kończy się napięciem, decyzje dziecka zaskakują, a Ty zostajesz z poczuciem, że może robisz coś nie tak.W tym odcinku przyglądam się temu doświadczeniu z innej strony.Mówię o tym, co zmienia się wraz z wiekiem dziecka, dlaczego nasze wcześniejsze sposoby działania przestają wystarczać i skąd bierze się rosnące poczucie, że „to powinno działać, a nie działa”. Dotykam też tego, jak łatwo wpaść w przekonanie, że wszystko zależy od nas — i jak bardzo to przekonanie potrafi nas obciążać.W odcinku wspominam o:webinarze "Szkoła, konflikty, konflikty - dlaczego z każdym rokiem jest trudniej i co realnie pomaga?"społeczności dla rodziców Cała Wioska 

Zaczyna coś z entuzjazmem, a po chwili traci zainteresowanie. Prosi, nalega, przekonuje — a potem mówi: „to jednak nie dla mnie”. Dla dorosłego to często wygląda jak brak konsekwencji albo słomiany zapał.W tym odcinku przyglądam się temu, skąd bierze się taka zmienność i co się za nią kryje. Opowiadam też o tym, jak na nią reagować, żeby nie zamykać nastolatka w presji „dokańczania za wszelką cenę”, ale też nie zostawiać go bez żadnych ram.W tym odcinku wspominam o darmowym webinarze o współpracy z nastolatkiem

Diagnoza dziecka nie kończy się na zaleceniach i terapiach — uruchamia też proces, który dzieje się w dorosłym. Rozmowa o emocjach rodzica po diagnozie, o samotności, ambiwalencji i o tym, jak nie zgubić relacji z dzieckiem w świecie procedur i oczekiwań.

Coraz więcej mówi się o emocjach uczniów i potrzebie wspierania ich zdrowia psychicznego w szkole.Znacznie rzadziej zadajemy pytanie, co w tym procesie dzieje się z nauczycielami.W tym odcinku sprawdzam, czy praca z emocjami uczniów musi oznaczać dla nauczycieli dodatkowe obciążenie, czy może stać się realnym wsparciem w codziennej pracy.O tym zagadnieniu rozmawiam z Agnieszką Pilch oraz Agnieszką Kulus-Klepacką, łącząc perspektywę projektów edukacyjnych z doświadczeniem nauczycieli i przyglądając się temu, gdzie w szkolnej rzeczywistości jest miejsce na ulgę i dobrostan dorosłych.

Wiele z nas nauczyło się brać odpowiedzialność za emocje bliskich dorosłych osób — poprawiać nastrój, łagodzić napięcie, brać winę na siebie.W tym odcinku przyglądam się temu, skąd bierze się ten mechanizm i dlaczego, mimo dobrych intencji, osłabia relacje.Opowiadam też, co pomaga z niego wychodzić, nie tracąc bliskości.

Dyskutują, wszystko wiedzą lepiej, na wszystkim świetnie się znają. Rady dorosłych puszczają mimo ucha, czasem ucinając "Przestań się mnie czepiać!"Jak się w tym odnaleźć i nie zwariować, będąc rodzicem nastolatka?

Jak zajmować się naszymi dorosłymi potknięciami w relacji z dziećmi?Od czego zacząć, jak domykać trudne sytuacje i co jest kluczowe, by błędy zostały naprawione?W tym odcinku wspominam o webinarze "Rodzicielskie wyrzuty sumienia" 

Paulina napisała w mailu:Mam dwójkę dzieci, 4 letniego synka i 20-miesięczną córeczkę. Syn zawsze był dość wymagający emocjonalnie, tymczasem córeczka jest pogodnym aniołkiem i słodziakiem. Jest mi dużo łatwiej o empatię dla córki, jest mi z nią po ludzku łatwiej. Staram się też dawać dużo empatii synkowi, bo rozumiem, że jest mu często ciężko.Ale to wszystko to jest proces, a w tej chwili córkę dużo łatwiej kochać (przynajmniej w powierzchownym, codziennym słowa tego znaczeniu), niż syna.Jak sobie pomóc w tej nierównowadze? Po czym poznać, czy dzieci to odczuwają (jakich oznak wypatrywać)? I, jak dać odczuć, że oni oboje są niepowtarzalnymi istotami?Przyglądamy się więc w tym odcinku jednemu z największych rodzicielskich tabu: trudnej miłości do jednego z dzieci.

Okrutne określenie, którym codziennie tysiące kobiet określa... same siebie.Bo nakrzyczały.Bo nie dopilnowały.Bo odmówiły dziecku wspólnego czasu czy aktywności.Ten wewnętrzny głos, bezlitośnie punktujący nasze najdrobniejsze potknięcie, nie daje się uciszyć i nie milknie.Odziera nas z poczucia kompetencji, zaufania, radości i lekkości w rodzicielstwie.I nie musi tak być - o tym, skąd się ten macierzyński krytyk wewnętrzny bierze i jak sobie z nim radzić rozmawiam z Asią Dardzińską, psychoterapeutką i moją przyjaciółką.Asię znajdziecie tutaj.

Dla chcącego nic trudnego.Gdybyś naprawdę chciał, to byś to zrobił.A co, jeśli to nie jest takie proste i nie wystarczy chcieć? Co wpływa na nasze działania i co może sabotować nasze najwytrwalsze starania?W tym odcinku wspominam o masie książek:Robert Sapolsky: "Zachowuj się!"Justyna Suchecka: "Nie powiem ci, że wszystko będzie dobrze"Justyna Dąbrowska: "Zawsze jest ciąg dalszy, Rozmowy z psychoterapeutami"Jarek Szulski: "Nauczyciel z Polski"Elżbieta Kalinowska: "Jak ruszyć z miejsca"

Tak bardzo staramy się być jak najlepszymi rodzicami dla naszych dzieci.Dzień po dniu podejmujemy wysiłki, aby dać im kochający dom, pełen ciepła i bliskości - i każdego dnia mamy poczucie, że nie wychodzi.Że jest nie tak, za mało/za dużo, że powinniśmy bardziej.Co zrobić, gdy nasze doświadczenie rodzicielstwa leży daleko od poczucia spełnienia, a sporo w nim frustracji, zniechęcenia i poczucia winy?W odcinku wspominam o: nowym kursie podcastowym: Rodzicielstwo bez lukru. Zapisz się na listę zainteresowanych, podeślę Ci informację o rozpoczęciu naboru!

Nie wiem, czy kiedykolwiek mając tyle urządzeń wykonujących tyle czynności za nas, byliśmy tak zabiegani i zaaferowani codziennymi zadaniami.Tak bardzo, że aż odkładamy na bok to, co najważniejsze, co sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy, i możemy to w pełni poczuć.Nie tylko my, ale i nasze dzieci - niemal od samego początku.Kiedy pierwszy raz usłyszałam o stworzonej przez Arno Sterna pracowni Malort, potraktowałam to jako sympatyczną "zajawkę".Ewa i Mirek w tej rozmowie pokazali, że to dużo więcej, niż "zabawa", "pasja" czy dobry sposób na wolne popołudnie.To doświadczenie, które może przywrócić nas do źródła i pomóc wyrazić to, czego na co dzień nie mamy jak i gdzie wyrażać.Pracownię Mirka i Ewy znajdziesz na IG

Złościmy się gwałtownie, impulsywnie, niejednokrotnie raniąco (dla innych lub dla nas samych) - ale najtrudniejsze wcale nie jest to, jak się złościmy, tylko że tego nie rozumiemy.Albo, że szukamy w naszej złości winnych - dzieci, partnerów, współpracowników.A gdyby tak umieć odczytywać, o co w tej złości chodzi?W tym odcinku wspominam o:moim programie "Złość oswojona" 

Mówią "tym" tonem, odburkują, przewracają oczami, zajadle dyskutują, trzaskają drzwiami i gwałtownie reagują na zwykłe prośby.Jak być rodzicem nastolatka i nie oszaleć?W tym odcinku wspominam o bezpłatnym nagraniu mojego webinaru: "Jak zrozumieć nastolatka"

Zdarza się, że odsłaniamy przed bliską osobą jakiś swój "wrażliwy kawałek" - mówimy o swoich odczuciach, dzielimy się tym, co nas zraniło, może właśnie wskutek działania tej osoby - i spotykamy się z ucinającym stwierdzeniem, że to przesada i wyolbrzymianie.Jak się tym zająć, by nie uciekać od tematu, ale też nie wytyczać najcięższych dział i nie rozpoczynać walki?W tym odcinku wspominam o programie dla kobiet "Usłyszmy się".

Bohaterem tego odcinka jest mail Magdy, która napisała tak:"Mam 4 dzieci: Max 10 lat, Jagoda 8 lat, Zuzia 7 lat i Jaś 5 miesięcy.Ostatnio często Max bawi się z Jagodą i nie chcą do zabawy przyjąć Zuzi.(...)Dzieci mówią, że chcą mieć trochę spokoju od Zuzi. Ona czuję się odtrącona, a relacje są dla niej naprawdę ważne. (...)Ja czuję się z tym beznadziejnie i bezsilnie. Chciałabym, żeby bawili się zgodnie i nie tworzyli takich podziałów, nie byli wobec siebie złośliwi.Może mogłabyś poradzić co robić w takich sytuacjach?"

Kiedy wysyłamy pociechę na letni obóz lub kolonie, chcemy słyszeć, że świetnie się bawi i przeżywa przygodę życia. Jak reagować, gdy padają odmienne słowa? Gdy dziecko płacze, żeby zabrać je do domu?

"Dopóki nie skorzystałem z internetu, nie wiedziałem, że na świecie jest tylu idiotów" powiedział podobno Stanisław Lem.Bo ludzie gadają głupoty, plotą bzdury i wypowiadają się na tematy, o których nie mają zielonego pojęcia. Co gorsza, ci ludzie to również my sami.Jak reagować, jak zachowywać się w rozmowach, w których taka sytuacja ma miejsce? Aby nie eskalować konfliktu, nie podnosić sobie ciśnienia i nie wdawać się w niepotrzebne przepychanki?

Bywa, że mimo najszczerszych starań i chęci trudno nam dotrzeć do naszych nastoletnich dzieci. Ich zachowania są dla nas wyzwaniem, czasem ranią - a często po prostu nie rozumiemy, dlaczego w ogóle się pojawiają.Jak zatem budować ten kontakt dzień po dniu, aby dorastające dziecko wiedziało, że jest dla nas ważne i kochane?